تنها از روزی به روز دیگر منتقل میشود

چرا الان نمیاد بگه برا صرفه جویی در مصرف برق کمتر لباس بپوشیم؟؟؟

برا من موسیقی متن بخش بزرگی از خاطره های کودکی

ممنون میشم نظرتون رو بگید. ولو در یک کلمه

میباس برم دنبالش و کلی تلاش کنم تا ثابت کنم که بیگناهم

ولی...

با خودم گفتم

ولش کن

حوصله ندارم

یه چی میشه بالاخره!!!

مسئله اينست!

اِ! من که دو تا دیگه از این تو خونه دارم!!!

حالا شده حکایت من!

یه تست واقعی

پ.ن: صندلیم کمی شکسته

پ.ن: شاید تاریخ ورق زدن گاهی چندان خوشایند نباشه

        ولی بعضی اتفاقا هستن که هیچ وقت غبار زمان نمیگیرن

        و باید یه روزی حل بشن

پ.ن (دو ساعت بعد): صندلیم کامل شکست

راس میگفت والا!!!

خدا دندون درد نصفه شب نیاره

جایی میرسه که آدما چیز جدیدی نداشته باشن برا هم؟

که رابطشون محصول جدید نداشته باشه؟

مگه نه اینکه هر آدمی یه پتانسیل بی نهایت داره؟

رابطه ی دو تا بی نهایت مگه میشه به آخر برسه؟

هرچند این پتانسیلا با هم همخونی نداشته باشن

همیشه میشه طعمای جدید رو تجربه کرد

میشه؟

اصن دوستی چیه؟

رابطه واسه چی شکل میگیره؟

هـــــــــــــــــــــــــــــــــــی!

یکی منو بیدار کنه خب! 

بهار شده؟

چرا هیشکی منو بیدار نکرد؟

من تو غارم خواب موندم!!!!

در ميرود از سرانگشتانم

گاهي به مثابه سنگيني حجمي استخوان خرد كن است

من آدميزاد بديم

حتي يه كاكتوسم نتونست تحملم كنه

حتي يه كار كوچيك

خيلي كوچيك

و با تمام وجودت ميدوني كه نبايد هيچ كاري بكني

حتي يه كار كوچيك

خيلي كوچيك

همین

پ.ن: بعضی روزها شب هم نیستند

و بگو منی که همیشه بافتنی های کلاس های حرفه ام دست بوس مادر بود

چگونه بافتن آموخته ام

آنهم چنین بافتنی های کشبافی

رویاها کش می آیند

مرز خواب و بیداری هم نمیشناسند

گاهی باید کلی فسفر بسوزانم تا بفهمم که فلان اتفاق در خواب افتاده یا در بیداری

خلاصه الان که در حال نوشتنم مطمئن نیستم که تا چند ساعت دیگر تازه میخواهم بروم بخوابم

یا قرار است از خواب بیدار شوم

و ما هی ترک بر میداریم

اشک و آه میچکد از ترک ها بر زمین خشک

و صبر زرد میروید از کویر

اون صداقتش برام لذت بخشه

گرچه دقیقا همون صداقتشه که گاهی چندش آور میشه

با این حال بعد از فروکش چندش و غضب

یه حس لذت بخش تو وجودم می مونه

سوگند شیطان بر نابودی را

پ.ن: بترس از انتقام نابخردان

پشت کوه های بلند مانده اند

...

تو بالای کوه بایست

و من پایین کوه

در دشت باز

و هر دو تنهاییمان را فریاد میکنیم

کتری را روی گاز گذاشته و رفتیم پی کارمان

وقتی برگشتیم به جای کتری یک گوی سرخ رنگ روی گاز بود!

یادم رفته بود آب تو کتری بریزم!!!!

که این شب و روزها را حواله اش کنی

      مردمک چشمانت

و من قطره ی سرگردان سیلاب نگاهت

بیمناک فرو غلتیدن

     به ناله ی آهی

میان آینه ی ترک خورده

هزاران من خفته ست

هر یک به خون خیالی آغشته

بیش از اندازه دور از واقعیت میداندش

تنها شستشوی چشم های سهراب را می پسندد

تفکر دینامیک چیزی بود که مرا به آن فرا می خواند

و کفش های اسپرتی که تحسین شدند به سبب راحتی

که وسیله ی تفکر دینامیکند

و پله هایی که ارجح بودند به نوع برقیشان

میوه فروشی که لبخند میزد

و لبخندش تازه تر از میوه هایش بود

پ.ن: از تجریش تا راه آهن را سینه خیز برویم؟