میان کاغذ سفیدهای ته دفتر های آخر سال که همیشه میماندند برای روز مبادا

مرا میان خمیازه ی کشدار روز مبادا بیاب

من از خودم کم شده ام

هیچم

هیچیم و ز هیچ چیزی کم

مرا دریاب قاصد سپید صبح

جایی میان کوچه پس کوچه هایش

میان عبور من تا ما

جایی میان هجاهای عبور جا مانده ام

پ.ن: آنچه مي دهد رحمت است

        و آنچه مي گيرد حكمت

چشمها آماده،

رها کنم دل را؟

دیگه متن نمیخواد

ماهی ها رو به احتضارند

سر خطی در کار نیست

پشت به نقطه می نشینم

فارغ از گذشته و آینده

حال را دود می کنم

و از بیم غضب معشوق جرات بر زبان آوردن نداریم!